Λ. Τρότσκι, 1934

     Δεν μ'αρέσει να δημοσιεύω αυτούσια άρθρα, το θεωρώ κουραστικό και τεμπέλικο. Παρ' όλα αυτά, δεν θα αφαιρούσα ούτε γράμμα από το παρακάτω απόσπασμα του Λ. Τρότσκι για το πώς γοητεύονται οι μικροαστοί φιλισταίοι από τον φασισμό:

     "Η μικρή μπουρζουαζία και πρώτα οι καταστραμμένες μάζες των πόλεων και των χωριών αρχίζει να χάνει την υπομονή της. Παίρνει μια στάση όλο και πιο εχθρική απέναντι στο ίδιο της το ανώτερο στρώμα. Πείθεται πραγματικά ότι οι πολιτικοί της ηγέτες είναι ασυνεπείς και δόλιοι. Ο φτωχός χωρικός, ο μικροβιοτέχνης, ο μικρέμπορος πείθονται πραγματικά ότι μια άβυσσος τους χωρίζει απ’ όλους εκείνους τους δήμαρχους, όλους εκείνους τους πολιτικούς αριβίστες τους είδους Εριό, Νταλαντιέ, Σοτάν και Σία, που στον τρόπο ζωής τους και στις αντιλήψεις τους είναι μεγαλομπουρζουάδες. Ακριβώς αυτή την απογοήτευση των μικροαστών, την ανυπομονησία τους, την απελπισία τους, αυτά εκμεταλλεύεται ο φασισμός. Οι προπαγανδιστές του στιγματίζουν και αναθεματίζουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία που ανεβάζει ψηλά τους αριβίστες και τους σταβίσκιδες μα δε δίνει τίποτα στους φτωχούς βιοπαλαιστές που εργάζονται. Εκείνοι οι δημαγωγοί του φασισμού σηκώνουν τη γροθιά τους δείχνοντας τους τραπεζίτες, τους μεγαλέμπορους, τους καπιταλιστές. Αυτά το λόγια και αυτές α χειρονομίες ανταποκρίνονται στα αισθήματα των μικροίδιοχτητών που έχουν πέσει σε μια κατάσταση αδιέξοδη. Οι φασίστες δείχνουν τόλμη, κατεβαίνουν στο δρόμο, χτυπιούνται με την αστυνομία, κάνουν απόπειρες να διαλύσουν με τη βία τη Βουλή! Όλα αυτά εντυπωσιάζουν το μικροαστό που έχει πέσει στην απόγνωση. Αυτός λέει μέσα του: «Οι ριζοσπάστες, που ανόμεοά τους βρίσκονται πάρα πολλοί κατεργαραίοι πουλήθηκαν οριστικά στους τραπεζίτες. Οι σοσιαλιστές υπόσχονται από πολύ καιρό να εκμηδενίσουν την εκμετάλλευση, μα δεν περνούν ποτέ από τα λόγια στα έργα. Οι κομμουνιστές πάλι -δεν κα-ταλαβαίνω τίποτα: σήμερα λένε το ένα, αύριο λένε το άλλο. Για να δούμε μήπως οι φασίστες μπορούν να φέρουν τη σωτηρία»."....
      ..."Ανθρωποι της κοινοβουλευτικής ρουτίνας που νομίζουν πως ξέρουν το λαό, συνηθίζουν να λένε κάθε τόσο: “Δεν πρέπει να τρομάζουμε τις μεσαίες τάξεις με την επανάσταση. Σ’ αυτές δεν αρέσουν τα άκρα”. Με τη γενική αυτή μορφή η βεβαίωση είναι απόλυτα εσφαλμένη. Φυσικά ο μικροίδιοχτήτης αγαπάει την τάξη. Όσο καιρό οι δουλειές του πάνε καλά και όσο ελπίζει πως θα πάνε καλύτερα Όταν όμως χαθεί αυτό το πνεύμα, ο μικροαστός εύκολα εξαγριώνεται και είναι έτοιμος να καταφύγει στα πιο ακραία μέτρα. Αν δεν ήταν έτσι, τότε θα μπορούσε να ανατρέψει το δημοκρατικό κράτος και να οδηγήσει το φασισμό στην Ιταλία και στη Γερμανία; Στο φασισμό οι απελπισμένοι μικροαστοί βλέπουν πρώτα απ’ όλα μια μαχητική δύναμη ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και πιστεύουν πως. αντίθετα με τα εργατικά κόμματα που μόνο λόγια είναι, ο φασισμός θα χρησιμοποιήσει τις γροθιές για να φέρει στην κοινωνία περισσότερη «δικαιοσύνη». Ο χωρικός και ο μικρο-βιοτέχνης είναι, με το δικό τους τρόπο, ρεαλιστές, καταλαβαίνουν ότι δίχως γροθιές δε μπορεί να γίνει τίποτα.
Είναι ψέμα, τρεις φορές ψέμα, να λένε ότι η σημερινή μικρομπουρζουαζία δεν πάει στα εργατικά κόμματα, γιατί φοβάται τα «μέτρα των άκρων» Η κατώτερη μικρομπουρζουαζία, οι μεγάλες της μάζες, ανπκρίζουν τα εργατικά κόμματα μόνο σαν κοινοβουλευτικές μηχανές, δεν πιστεύουν στη δύναμη των εργατικών κομμάτων, δεν πιστεύουν ότι είναι ικανά να αγωνιστούν τούτη τη φορά, ότι είναι έτοιμα να τραβήξουν την πάλη ως το τέλος."...
     ..." Για να παλέψουμε πρέπει να διατηρήσουμε και να δυναμώσουμε τα μέσα της πάλης: τις οργανώσεις, τον τύπο, πς συγκεντρώσεις κλπ. Όλα αυτά ο φασισμός τα απειλεί άμεσα και έμμεσα. Είναι ακόμα πολύ αδύνατος ν’ αρχίσει άμεσο αγώνα για την εξουσία. Μα είναι αρκετά δυνατός για να προ-σπαθήσει να τσακίσει πς εργατικές οργανώσεις κομματιαστά, για να γυμνάσει τις συμμορίες του με πς επιθέσεις αυτές, για να σκορπίσει μέσα σης εργατικές γραμμές την απογοήτευση και τη δυσπιστία σης ίδιες τους ης δυνάμεις.
Ο φασισμός βρίσκει ασυνείδητους βοηθούς στο πρόσωπο όλων εκείνων που λένε οτι η “φυσική πάλη” είναι απαράδεχτη και δίχως αποτέλεσμα, και που ζητάνε απ’ το Ντουμέργκ να αφοπλίσει πς φασιστικές φρουρές.
Τίποτα δεν είναι τόσο επικίνδυνο για το προλεταριάτο, ιδίως στις τωρινές περιστάσεις όσο το ζαχαρωμένο δηλητήριο των ψεύτικων ελπίδων. Τίποτα δεν μεγαλώνει τόσο πολύ τη θρασύτητα των φασιστών όσο η νωχελής “ειρηνοφιλια” των εργατικών οργανώσεων. Τίποτα δεν καταστρέφει τόσο πολύ την εμπιστοσύνη των μεσαίων τάξεων στο προλεταριάτο, όσο η παθητική αναμονή και η έλλειψη της θέλησης για πάλη."...
     ...
 Ολόκληρο το κείμενο εδώ

10+1 πράγματα που δεν θα συγχωρήσω ποτέ στους ΣΥΡΙΖΑίους.

    

     Εκτός από τους νεόφυτους γενίτσαρους, γύρω από τη σφαίρα του ΚΚΕ κινούνται και πολύ που έχουν μια Α' ζύμωση στο κίνημα. Χρέος καθενός που είναι στο κίνημα είναι να πολεμάει τους απορυθμιστές του και να προσπαθεί να ριζοσπαστικοποιήσει τα πιο αγωνιστικά τμήματά του. Για αυτό κι επιμένω πώς ο πρώτος στόχος όσων θέλουν να λέγονται κομμουνιστές είναι να ξεσκεπάζουνε την αθλιότητα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ και να πείσουν για τις θέσεις του, τους πιο μαχητικούς του σχήματος.

     Ετσι λοιπόν όσοι ζήσαν το κουρμπέτι που λέγεται ταξικός αγώνας δεν βάζουν σε ένα καζάνι ποτέ όλους του ΣΥΡΙΖΑ. ΠΟΤΕ. Ξέρουμε ανθρώπους που ήταν πρώτοι στην απεργία, στον δρόμο, στη γειτονιά, στη σχολή. Που δεν επιδίωξαν προσωπικό ώφελος, που δνε λύγισαν και που δεν αλλαξοπίστισαν. Ρεφορμιστές, ξερεφορμιστές, σε μια τέτοια κρίση είναι, πασιφανές κι από τον πλέον ηλίθιο ότι η κρίση δεν παίρνει μερεμέτια. Και εναποθέτω στις θεωρίες πέρι ψυχολογίας των μαζών, καθώς και την γκραμσιανή ανάλυση για τα πανίσχυρα πια επικοδομήματα του καπιταλισμού, που δημιουργούν ψευδαισθήσεις, στο γιατί ψάχνουν φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση.

     Ομως ποτέ δεν θα συγχωρήσω αυτούς που για όποιο λόγο και αιτία, για οποιαδήποτε επίφαση "εκτάκτους ανάγκης" και "καμμένης γης", κακών συσχετισμών και άλλες μπούρδες, ξέχασαν, έβαλαν κάτω από το χαλί και φίλησαν εκεί που φτύνανε, συνεχίζοντας να αυτοαποκαλούνται "αριστεροί", τα παρακάτω. Γιατί το πέρασμά από τον ρεβιζιονισμό στη σοσιαλδημοκρατία ήταν βίαιο, απότομο, και ολίγον τι χυδαίο.

     1. "Τον σοσιαλισμό θα τον φτιάξουμε αργότερα".

     Δήλωση Αλ. Τσίπρα πριν τις ευρωεκλογές. Οσοι δεν εξοργίστηκαν από αυτήν την αντιμαρξιστική θέση, όσοι δεν φώναξαν "ε, είσαι και μεγάλος πασοκομαλάκας", απλά δεν είναι μαρξιστές. Να το πούνε και πλέον, να μην έχουμε αυταπάτες. Ολη η μαρξιστική, ακόμα και η "μαρξική" θεώρηση για τις κρίσεις του καπιταλισμού πάει στράφι μπροστά σε αυτή τη γελοιότητα.

     2. "Ανήκουμε στην Δύση, ανήκουμε στο ΝΑΤΟ".

     Ασχολίαστο. Τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ το '81 ντρεπόταν να το πει. Ας θυμήσω εδώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πάει πιο δεξιά ακόμα και από το ΚΕΑ, που ζητάει αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ.

     3. Την αλλαγή από αυτό (πρόγραμμα με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές 05/2012)

" Οι  επίκαιροι  άξονες μιας αριστερής λύσης δεν μπορεί παρά να θέτουν τα πιο κάτω ζητήματα:

• 1)Φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

•  2)Την ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου με πρώτο στόχο την άμεση αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και των εργασιακών σχέσεων, στην προ του μνημονίου κατάσταση.

• 3)Την ανάκτηση του ελέγχου στρατηγικών τομέων της οικονομίας από ένα Δημόσιο τομέα, που με ένα πρόγραμμα αλλαγών θα γίνει σύγχρονος, ορθολογικός  και αποδοτικός και όχι φορέας συναλλαγών, ρουσφετιών, σκανδάλων και κομματικοκρατίας.

• 4)Το χρέος συνιστά μείζον πρόβλημα, έχει καταστεί μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο. Έχει ταξικό χαραχτήρα και  είναι σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης και της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης των κυβερνήσεων του δικομματισμού. Το χρέος δημιουργήθηκε από τις επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ τα τελευταία 30 χρόνια, εξυπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα μόνο κι όχι αναπτυξιακές, παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες.  Το χρέος αυτό λοιπόν, δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού και δεν είναι καθόλου δίκαιο να τον καλούν να το πληρώσει."

σε αυτό τον 6/2012!- ερώτηση, ποιά είναι η μοναδική παράμετρος που άλλαξε μέσα σε ένα μήνα; Απάντηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε 2ος. Τίποτα, μα τίποτα άλλο.    

• 1)Φορολόγηση του πλούτου και των υψηλών εισοδημάτων με στόχο την αύξηση των εσόδων κατά 4% του ΑΕΠ- και εδώ είναι η ακόμα πιο τραγική σημερινή του θέση.

• 2)Πάγωμα των μειώσεων σε κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις

• 3)Πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων των στρατηγικής σημασίας για την Εθνική οικονομία, Δημόσιων Οργανισμών

• 4)Αναστολή πληρωμής τόκων για χρονικό διάστημα που θα προκύψει έπειτα από διαπραγμάτευση. Το ύψος εξυπηρέτησης του χρέους θα πρέπει να συνδεθεί με το ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

     Υπάρχουν πιο κατάπτυστες καινούργιες αλλαγές απλά για αυτήν την αλλαγή μέσα σε ένα μήνα δεν μπορείτε να επικαλεστείτε ούτε την περεταίρω καταστροφή της χώρας, ούτε την εισρροή ΠΑΣΟΚων. 

     4. Το πόσο ανύπαρκτοι είναι στο μαζικό κίνημα, και λέω κάτι που βγάζει μάτι. Στις γενικές απεργίες, στις διαδηλώσεις- όπως στο Κερατσίνι που ακόμα και οι Α/Α ήταν περισσότεροι άπο σας-  είστε δεν είστε το 1/5 των διαδηλωτών, ενώ εκλογικά είστε πενταπλάσιοι από όλους τους αντιπολιτευόμενους μαζί! Δεν θυμάμαι πορεία/διαδήλωση που να μην σας περνούσε ακόμα και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε διαδηλωτές.

     5. Πέρα του ότι ο συσχετισμός στις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δεν άλλαξε, δεν άλλαξε ούτε και σε έναν πιο εύκολο ας πούμε χώρο, στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ! Εχετε σχεδόν αυτοδυναμία σε νέους 18-24 και δη στους μορφωμένους, και οι τεμπέλικες, ανοργάνωτες και αδιάφορες παρατάξεις σας, έχασαν ψήφους και ποσοστά από τότε που γίνατε αντιπολίτευση. Γιατί; Γιατί όταν παίζεις μπάλα στη βουλή, το πεζοδρόμιο γδέρνει τις φτέρνες... Την ίδια πορεία ακολουθεί και η Αυγή, που διαχρονικά είναι κάτω από τα μισά του Ριζοσπάστη, σε Λεκανοπαίδειο αλλά και Πανελλαδικά. Φαντάζεσαι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με ΚΚΕ στο 20%; Υπάρχει περίπτωση να πούλαγε 1000 φύλλα ο Ριζοσπάστης;

     6. Που μιλάτε- και ορθά- για Κανέλλη, Ζουράρι, Γκλέτσο και άλλες πίπες του ΚΚ, και παραβλέπετε ότι έχετε κάνει μεταγραφάρες! Αρσένη, Κατσέλη, Μιχελογιαννάκης, Κουρουμπλής -που ψήφισε το μνημόνιο αλλά όχι το μεσοπρόθεσμο-ενώ παρολίγον Ραυτόπουλος, Κοτσακάς και...Καρυπίδης! Και δεν μιλάω καν για τις φήμες για Λαλιώτηδες, Σκανδαλίδηδες, Φωτόπουλους κλπ.

     7. Γελοίες δηλώσεις στην αρχή του Maidan, και πολιτικη "ίσων αποστάσεων" τη στιγμη που καίει το μαχαίρι για Συρία, Λιβύη- οπως παλιότερα για Σερβία. Αθλια καθεστώτα, αλλά ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ άθλιος ο Ιμπεριαλισμός, το κέρατό σας μέσα.

     8. Που όλοι- και ορθώς- βρίζατε τη λέρα Κουβελοκωνσταντόπουλων, μα όταν σας άδειασαν τη γωνιά, αντί να πάτε πιο αριστερά πήγατε...εκατό φορές πιο δεξιά.

     9. Που λες και είστε νιούδια καθόσασταν και παπαγαλίζατε ελπίδες για Ομπάμα, Ολάν ακόμα και για Γκρίλο- για όνομα δηλαδή. Τι σκατά;

    10. Που βγάλανε με φώτοσοπ το σφυροδρέπανο από το εξώφυλλο της Αυγής και δεν αντιδράσατε.

    Και τέλος.

    Που η συντριπτική πλειοψηφία από εσάς τόσα χρόνια ανεχόταν, χαρακτήριζε κουλ και έλεγε "ωραία τα λέει" γι'αυτόν τον μαλάκα:

    

Ηλίας Σταμπουλίδης aka Αντώνης Lenin Reloaded

                   Ο Αντώνης LR (δεξιά) με τον αδερφικό του φίλο Μίμη Ανδρουλάκη
     Η εμπειρία του αγώνα είναι συνήθως άσχετη με την ηλικία. Οι κομμουνιστές σε αντίθεση με τους άλλους κουβαλάνε ένα ξεχωριστό όπλο: Τη συλλογική πείρα. Ζυμωμένος μες στο κίνημα, φίλοι, συγγενείς, γνωστοί έχουν πάντα κάτι να σου δώσουν. Έχοντας ζήσει ένα, και κατέχοντας τα εργαλεία της μαρξιστικής παιδείας, ξέρεις δέκα. Έτσι λοιπόν ένα πράγμα που μαθαίνεις και σιγά- σιγά αξιοποιείς είναι να αναγνωρίζεις τους πράκτορες.
    Ο Lenin Reloaded- κάπου στη Μόσχα το μαυσωλείο σείεται- είναι (με μια αμφιβολία της τάξεως του 0.1% του να είναι παντελώς μαλάκας) πράκτορας. Το υπογράφω όποια μέρα και στιγμή χρειαστεί.
    Τι μας κάνει να ξεχωρίζουμε τους πράκτορες;
    α) Ο Αντώνης, ο καθηγητής ο ΚΥΠατζής διαβάζεται από πολύ κόσμο του κόμματος. Όμως όσοι ξέρουμε από κόμμα ξέρουμε και κάτι άλλο: Γνωριζόμαστε μεταξύ μας, γιατί είμαστε κοντά. Ένας σύντροφος ξέρει πενήντα άλλους, αυτοί οι πενήντα με τη σειρά τους άλλους πενήντα κ.ο.κ. Ο κυρ Αντώνης εκ Κύπρου δεν χρειάζεται να δίνει πληροφορίες για το που συμμετέχει, που μένει και πώς και δεν τον έχουν δει στους αγώνες. Πρώτη διαφορά λοιπόν. Εκεί στην Μεγαλόνησο κάνει ανενόχλητος τη δουλειά του. Τα δικά μου τα έχω αναφέρει-βλακωδώς και στο LR. Μένω σε κόκκινο δήμο, και για αυτό ξέρω και πώς κερδήθηκε- σε απάντηση σε ηλίθιο σχόλιο που λέει πως επειδή περάσαμε σκληρά τη γραμμή μας, μας ψήφισε ο κόσμος.
     β) Άπλετος ελεύθερος χρόνος.
     Όχι δεν είναι άνεργος, αλλά ούε τον βλέπω να πολυασχολείται με μαθήματα τον κύριο καθηγητή, επί χρόνια βρίσκει χρόνο και απαντάει σχεδόν 18 ώρες το 24ωρο στα μηνύματά και στα σχόλια. Προφανώς -καλά μην ρωτάτε το αλφάβητο- και δεν πάει σε πορείες, διαδηλώσεις, δεν συμμετέχει σε απεργίες. Συγγνώμη κιόλας, αλλά και στην περίπτωση του να μην έχει ψύγμα ζωής αυτή η αποκλειστική ενασχόληση με το μπλογκ είναι παραπάνω από ύποπτη.
     γ) Ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδεολογικές διαφωνίες με το κόμμα γιατί να μην είναι μέλος; Έχω δηλώσει και φαίνεται ο λόγος που δεν είμαι μέλος. Το γ' λοιπόν συμπληρώνει το α. Ο κυρ Αντώνης LR, σαν σουπιά θολώνει τεχνηέντως τα νερά.
     δ) Και σημαντικότερο. Κάνει αναμφισβήτητα κακό στο κόμμα. Τέτοιον παπάρα προβοκάτορα δεν έχω ξαναδεί. Κι εξηγούμαι:
    

ΜΠΑ;
     Τι λες βρε παπάρα που το Κόμμα δεν είναι υποχρεωμένο σε κανέναν να δώσει λογαριασμό;;;;
     Αν δεν έχει να δωσει λογαριασμό στην εργατική τάξη, τα μέλη του, τους φίλους του, τους οπαδούς του, τι σόι συλλογικό εργατικό κόμμα είναι;;;
     Και δεν μπορεί- ένας και καλά διαβασμένος όπως μοστράρεται ο Αντώνης Σταμπουλίδης- να μην ξέρει ότι το Κόμμα έχει υποχρέωση από το καταστατικό να ενημερώνει. Αχρηστο τον λες, τόσο στειχειωδώς αναλφάβητο όμως έχει. άρα ο σκοπός του είναι ολοφάνερος: Να παρουσιάσει το κόμμα σαν τσιφλίκι. ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ.
     Δεύτερον. Σαν μαλάκας πήγα να πιάσω μια ιδεολογική κουβέντα μαζί του στην οποία με έβρισε- ενώ δεν επέτρεψε να εμφανιστεί σχόλιο σαν γενίτσαρος που έβριζα εγώ. Ιδού το απόσπασμά μου, που και οι ηλιθιότεροι των ηλιθιότερων θα έβλεπαν ότι ΚΑΡΑΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ το Κόμμα στο στ:

     Ξέροντας λοιπόν τι εστί βερύκοκο, ξέρω και κάτι παραπάνω: ΠΟΤΕ κομμουνιστής δεν έχει αρνηθεί να πείσει με επιχειρήματα, με γαμημένη ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ, μια ιδεολογική διαφορά με κάποιον άλλο. ΠΟΤΕ. ΠΟΤΕ. ΠΟ-ΤΕ
    Στο σημείο δ) λοιπόν, ποτέ σε όλο το ποστ δεν απάντησε να με πείσει. Αντιθέτως, πιάστηκε από μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια και επιτέθηκε. Οτι
"Ο Λένιν δεν χρησιμοποιεί πουθενά στον Αριστερισμό, τον όρο "Αριστερός οπορουνισμός".
    Βλέπεις πουθενά να λέω ότι είναι έκφραση του Λένιν; Ορίστε ολόκληρο το ποστ http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/06/guengl.html
Πουθενά. Πουθενά. Πουθενά.
    Εγώ- ξαναλέω ηλιθιωδώς- όπως βλέπεις στο τελευταίο μήνυμα νόμιζα ότι αμφισβητούσε την αμφιβολία μου για το αν το ΚΚΕ αριστερίζει. Και βρίσκω απόσπασμα από τον αριστερισμό και του παραθέτω. Και μου απαντάει ότι δεν τον λέει "αριστερό οπορτουνισμό". θεε μου τι μαλάκας.
    Πριν με μπλοκάρει ο αρχίδας, πρόλαβα και του έδωσα τρία αποσπάσματα, ένα από άρθρο στο Ριζοσπάστη, ένα από την ΚΟΜΕΠ, κι ένα συντρόφου στον προσυνεδριακό που ΟΛΟΙ τον αναφέρουν σαν αριστερό οπορτουνισμό.

Και τι μου απαντάει ένας γκασμάς;

     Και ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΣΤΙΚΑ παραγράφει το γεγονός ότι στην ΚΟΜΕΠ και ο ΔΕΞΙΟΣ οπορτουνισμός είναι σε ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ!!!
     Μου λέει επίσης ότι "δεν αποτελεί επίσημη θέση του κόμματος"
     Βλέπεις να λέω πουθενά ότι είναι επίσημη θέση του Κόμματος;;;;
     Αυτό που λέω, και το ξέρουν ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ, όσοι έχουν συμμετέχει σε ιδεολογικές συζητήσεις με συντρόφους είναι ότι ο αριστερισμός, από όλους σχεδόν- όπως αποδεικνύω άλλωστε- αναφέρεται ως αριστερός οπορτουνισμός. Δεν περίμενα να αποδεχθούν την καφαλαιώδη ανοησία τους, βεβαίως.
     Τέλος, τους μιλάω για μια θέση από τα άπαντα του Λένιν, και λέω χαρακτηριστικά ΝΟΜΙΖΩ πως βρίσκεται στον τόμο 34 των απάντων. Και έχω αυτή την απάντηση:
    

 

     Ναι, αντιλαμβανομαι ότι έπρεπε να το ψάξω πρώτα, και ψάχνοντας έδωσα τον τόμο που είναι 44 τελικά, και έδωσα και σελίδα.
     Ποιά ήταν η απάντηση;
     Οτι ήξερε που αναφερόμουνα- χαχαχχα ότι και καλά ξέρεις απέξω 45 τόμους απάντων- και ότι δεν ήταν ομιλία αλλά προσχέδιο ομιλίας και άρα είμαι προβοκάτορας!
     ΝΑΙ ΡΕ, λέω νομίζω 34, οπότε προφανώς δεν είμαι σίγουρος, και λέω ομιλία και όχι προσχέδιο επειδή δεν το έχω κοιτάξει και άρα είμαι προβοκάτορας... Αυτό δεν είναι για γέλια, μόνο κλάματα.
     ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ, ξαναλέω ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ που σχολιάζετε και τι λέτε. Μην σας φαίνεται αδιανόητο, πράκτορες είναι πάμπολοοι. Τουλάχιστον μην είστε μπόσικοι.


ΥΓ. ΔΕ λέω πουθενά ότι είμαι μέλος και λένε υποννόησα πως είμαι μέλος;;;
Δύο αποδείξεις για το αντίθετο.

Οπου προφανώς χρησιμοποιώ τη λέξη ΕΙΝΑΙ, και όχι ΕΙΜΑΣΤΕ και άρα διαχωρίζω τη θέση μου. Και μια δεύτερη, απο το ίδιο μπλογκ.

     Οπου και ξεκαθαρίζω αδιάψευστα ότι δεν είμαι μέλος του Κόμματος.

ΥΓ2. Χρέος κάθε κομμουνιστή, μέλος και οπαδού, είναι να γιγαντώνει το Κόμμα, να πείθει για τις ιδέες του και να βάζει αγωνιστές στις γραμμές του ταξικού πολέμου.
Ο LR κάνει συνέχεια δολιοφθορές, εμφανιζόμενος σαν τον Σταμπουλίδη, βασιλικότερος του βασιλέως. Τυχαίο; ΚΑΘΟΛΟΥ.
ΥΓ3. Αυτο το Κομμα είναι δικό τους και δικό μας. Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει, Αντώνη Μπαλασόπουλε.

Κάλλιο με Κουτσούμπα παρά με κωλοτούμπα

Εξαιρετικό σύνθημα αναρχικών, που είδα στη Φιλοσοφική.

A tale of two Wallaces - Α' μέρος

     Με αφορμή... κάτι, ξέρω γω εκλογές έχει σήμερα σκέψου κατιτίς. Θα σας διηγηθω την ιστορία δύο πολιτικών στις ΗΠΑ. Ο Henry και ο George Wallace βρίσκονταν στα- για τους Αμερικανούς- δύο άκρα του φάσματος ενώ είχαν πολύ υψηλά αξιώματα. Ο Henry ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, λιναρίστηκε, κατηγορήθηκε ως κόκκινος πράκτορας και πάλεψε για τη συνεργασία της ΕΣΣΔ με την κυβέρνηση των Δημοκραικών. Ο George ήταν κυβερνήτης της Αλαμπάμα. Αυτός δεν λιντσαρίστηκε. Αυτός λίντσαρε μαύρους. Όμως έχουν και κάτι άλλο κοινό. Μεγαλώνοντας έκαναν και οι δύο θεματικές κωλοτούμπες.
 
 O Henry Wallace (αριστερά) με τον κομμουνιστή Pete Seeger

   Όντας αντιπόεδρος του Roosevelt σε μια περίοδο που η συνεργασία με την ΕΣΣΔ ήταν επιβεβλημένη κάτω από την κοινή πολεμική προσπάθεια, ο Henry Wallace υπερέβη τα εσκαμμένα για τους Αμερικάνους. Καλούσε στην υιοθέτηση σοσιαλιστικών μέτρων στις ΗΠΑ, και απήυθυνε πύρινους λόγους σε μικτά- για πρώτη φορά- ακροατήρια. Η εκκλησία δεν τον ενδιέφερε, ενώ υποστήριξε τον Smedley Butler όταν ξεσκέπασε -την απότι φαίνεται 100% αληθινή- "Συνομωσία των Επιχειρηματιών" (Business Plot) το 1933, μια προσπάθεια πραξικοπήματος των πιο αντιδαστικών καπιταλιστών των ΗΠΑ, που όμως δεν συνέφερε το εξαγωγικό κυρίαρχο κεφάλαιο της χώρας.
     Τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στις ΗΠΑ, αν πεθαίνοντας ο Roosevelt ένα χρόνο νωρίτερα- έχοντας ακόμα τον Wallace τον οποίο αντικατέστησε το 44 όταν φαινόταν πως ο πόλεμος είχε ήδη κερδηθεί- είναι άγνωστο. Το πιο πιθανό είναι να είχε αντικαταστηθεί στις ερχόμενες εκλογές από τον Truman έτσι και αλλιώς. Παρότι το 65% των Δημοκρατικών σε ένα γκάλοπ τον προτιμούσε έναντι μόλις 2% του Truman, ο Roosevelt τον αντικατέστησε. O Wallace είχε εξαιρετικές σχέσεις με τους Σοβιετικούς σε σημείο να συναντιέται κατευθείαν με τον Molotov χωρίς μεσάζοντες σε ταξίδια στη Σιβηρία. Ο Churchill τον αντιπαθούσε για τις αντιαποικιακές του θέσεις, δεσμευόμενος πως όταν λήξει ο πόλεμος όλες οι χώρες θα είχαν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, προσβάλλοντας τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. 
     Απολύθηκε εξαιτίας του φιλοσοβιετισμού του το '46 από τον Truman. Κατέβηκε με δικό του κόμμα, το Progressive Party, και τον στήριξε το ΚΚΗΠΑ. Δεν αρνήθηκε τη στήριξε, κάτι που εξόργισε την κραταιά συντήρηση στις ΗΠΑ. Στο αντικομμουνιστικό παραλλήρημα του κόσμου του "Σιδηρούν Παραπετάσματος", λίγο πλην την αυγή του Μακαρθισμού πέρασε δύσκολες στιγμές σε αστυνομικά τμήματα, λιθοβολίστηκε και του απαγορεύτηκε ο λόγος πολλές φορές. The land of the free.
     Δεν ήταν κομμουνιστής. Ηταν ένας εξαιρετικά προοδευτικός πολιτικός, ανάλογος ίσως του Clement Attlee. Μα οι Αμερικάνοι δεν τα σήκωναν αυτά. Κατέρρευσε ψυχολογικά. αρχισε να παίρνει αποστάσεις από τις παλιές του θέσεις, άρχισε να λέει ότι παρασύρθηκε και τέτοιες παπαριές. Εγραψε και βιβλίο στο οποιό εξηγούσε πώς και καλά παραπλανήθηκε και ότι τώρα θεωρούσε τον εαυτό του αντικομμουνιστή. Στα τελευταία του έγινε και ένθερμος υποστηρικτής του Nixon. 
     Δεν ξέρω και δεν πιστεύω ότι ξεπουλήθηκε. Πιστεύω ότι δεν άντεξε. Ο γκομενιάρης φίλος μας- υπάρχει μια πολύ ιδιάζουσα ιστορία για τα καβαλικεύματα και τα νύχια της γυναίκας του Chang Kai-shek (γυναικάρα παρεπιμπτόντως)- δεν ήταν για αυτά. Ο αγώνας κουράζει.

Φασίστες Κουφάλες

   
      Οι φασίστες άλλη μια φορά βγάζουν το βρώμικο κεφάλι από την λαγότρυπά τους, αμολάνε μπαρουφοψέματα για ανόητους φιλήσυχους και ίσως υπάρχουνε βλακώδεις χαβούζες που τα χάφτουνε. Λοιπόν, τέρμα οι πίπες για νωθεία.
     Όποιος έχει πάει μια φορά έστω εφορευτική, ή εκλογικός αντιπρόσωπος θα ξέρει πολύ καλά ότι τα αποτελέσματα βγαίνουν από το τηλεγράφημα που στέλνει ο δικαστικός και μόνο. Το αποτέλεσμα το επικυρώνουν όλοι οι έφορες και αντιπρόσωποι. Συνήθως ακολουθεί και απαρίθμηση των ψηφοδελτίων. Τα άκυρα έχει δικαίωμα να τα αμφισβητήσει όποιο κόμμα θέλει. Οι κάγκουρες βέβαια θα θέλουνε να βάλουνε σκισμένα, με αγκυλωτούς σταυρούς και... like (υπήρχαν και αυτά) στα έγκυρα.
     Αν όντως κάπου γράψανε 42 ενώ ήταν 21, μάλλον κάποιο ούγκανο μπερδεύτηκε ή προσμέτρησε στον δήμο την περιφέρεια κλπ.
     Στο υπουργείο ΔΕΝ γίνεται καταμέτρηση.
     Γκαιμπελίσκοι μαλάκες.

Η ανύπαρκτη άνοδος της ΧΑ, ή Culture Jamming

     Ακούω, διαβάζω και λένε για την άνοδο των μπασμένων. Προφανώς 10 εκατομμύρια Έλληνες κατέβηκαν από το διάστημα.  Κάτι ξέρει ο Λιακό!
Διαβάσατε ποτέ δημοσκόπηση φίλτατοι όλα αυτά τα χρόνια; Λοιπόν ναι, η ΧΑ υπέστη ήττα.  Και παπαγαλίζοντας ότι νίκησε τους κάνετε τεράστιο μπάσιμο. Στο 90%+ των δημοσκοπήσεων έβγαζαν πολύ πάνω από το 8.1% που πήρανε τελικά. Τον ήπιανε, και τον ήπιανε άσχημα.

     Σχεδόν κανένας δεν αναφέρει ότι το ΚΚ πήρε ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό της ΧΑ. Δεκτό, δεν τους αρέσει. Σχεδόν κανένας δεν αναφέρει ότι σε 320 δήμους δεν κατέβηκαν. Ντράπηκαν, φοβήθηκαν, κιότεψαν. Το φτύσιμο της κοινωνίας, την απαξιώση του λαού, τον χλευασμό των ανθρώπων. Μίζερα ανθρωπάκια, βγήκαν από τις φωλιές, έριξαν το μίσος τους σαν ψηφοφόροι και ξαναμπήκαν στην άθλια τρύπα τους. 8.1% είναι δολοφόνοι. Επαναλαμβάνω. 8.1% είναι δολοφόνοι.

     Όσο λέγατε δεν ξέρουν, έλεγα ξέρουν και χέστηκαν. Όσο τους δικαιολογούσατε και τους κάνατε θέμα, έλεγα φτύστε τους. Ναι, 8.1% ψήφισαν ανθρώπους (λέμε τώρα) που αποδεδειγμένα από το Α-Ω, δι'απαγωγής και επαγωγής είναι φασίστες. Το ήξεραν. Τους ψήφισαν. Ψήφισαν δολοφόνους, εκβιαστές, πλιατσικολόγους, αυτούς που τον Οκτώβρη του '11 επιτέθηκαν στο ΠΑΜΕ και αυτούς που έψησαν ανθρώπους στη Marfin- βλέπε Χατζηστεφάνου.

     Ψήφισαν γεγονότα Ραφήνας. Ψήφισαν Αγρίνιο. Ψήφισαν 184 φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, πωλήσεις ελληνικών νησιών, ψήφισαν σβάστικα σε μπράτσο Κασιδιάρη και Sieg Heil σε Ηλιόπουλου. Και θα ψηφίσουν "Oder... (σε γοτθική γραμματοσειρά)" στα βυζιά της Μυριδάκη.

Ηξεραν. Αδυνατώ εγώ να καταλάβω αυτό που αδυνατείτε να καταλάβετε: Οτι 8.1% του λαού είναι καθίκια. Ζώα, κωλάνθρωποι, μισάνθρωποι.
Πώς δεν το διανοήστε δηλαδή; Είναι αφύσικο 1/12 ανθρώπους να είναι σκατάνθρωπος;  Οχι, και λίγοι είναι. Τώρα στην κρίση, βγάλανε τη βρωμόφατσα τους οι νοικοκυραίοι, οι λουμπενάριοι, οι ξεπεσμένοι μικροαστοί. Οι κατίνες, οι κυράτσες. Που δεν αφήνουν το παιδί τους να παίζει με Αλβανάκια, που φολιάζουν, που θα χτυπούσαν άνθρωπο με το αμάξι και θα έφευγαν. Που πουλάνε μπραβιλίκι.Πόσοι βιάζανε στους πολέμους; Πόσοι θα σκοτώναν για φράγκα αν δεν είχαν επιπτώσεις από το νόμο; Λιγότεροι από 8.1%; Δε νομίζω.

     Αν εξαιρέσεις κάτι γειτονιές της Αθήνας, ΠΑΤΩΣΑΝΕ. Η ΧΑ είναι η εύκολη λύση. Δεν είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πας μια φορά, τους ψηφίζεις και ησύχασες, ένας φυρερίσκος τα κάνει όλα. Σου βρίσκει δουλειά με ένα ψευτομισθό, καταργεί διαδικασίες και δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Σου τάζει μια Κωνσταντινούπολη. Σου βάζει σταυρούς και διώχνει τους ξένους. Και έχεις άρτο για να ζήσεις ίσα-ίσα και θεάματα. Ούτε σκοτούρες πολιτιστικές, ούτε πολιτική, ούτε διαμαρτυρία, ούτε τίποτα. Ο κομμουνισμός δεν είναι έτσι. Σου λέει ότι για την υπόλοιπη ζωή σου θα πρέπει να παίρνεις αποφάσεις, να συμμετάσχεις, να σκέφτεσαι, να διεκδικείς, να αμφισβητείς.  Θα πρέπει να βλέπεις το διαφορετικό, θα πρέπει να παράγεις, να δημιουργείς, να ζεις. Και παρόλα αυτά κερδίζει. Ακόμα κερδίζει.

     Εχουμε ευρωεκλογές μπροστά. Θα τσιμπήσουν μια μονάδα ακόμα. Τους αμολήσαν τώρα και δεν ξαναμαζεύονται. Και για να μην έχουμε αυταπάτες: Ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ δεν νικήθηκε ο φασισμός με παιδεία. Ο,τι και να τους πεις τώρα δεν αλλάζουν, δεν το βλέπετε; Δεν μας πιστεύουν, γιατί δεν έχουν πρόθεση να ακούσουν τα επιχειρήματά μας. Χέστηκαν. Ακολουθεί ο όχλος τον ηγέτη και έβγαλε μαχαίρια. Αργήσαμε. Και η ιστορία διδάσκει που θα πάει η υπόθεση. Στα εργοστάσια του Μιλάνο, στο Cable Street, στο Παρίσι, τη Βαρκελώνη, την Καισαριανή και στο Βερολίνο: Ο φασισμός νικιέται με τη βία. Με τα όπλα, με τον φόβο. Αν δεν το κάνουμε θα χάσουμε, δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Είμαστε δύο πλευρές, δύο άκρα ασυμφιλίωτα, και καλώς ή κακώς ΕΔΩ θα είμαστε και είτε θα μεταναστεύσουμε οι ζώντες ηττημένοι, είτε θα ξαναμπούν στα λαγούμια τους.

    Αααα... Και τώρα που το θυμήθηκα...Culture Jamming

Χμ-χμ. 

                                 Ανακοίνωση ΤΔ του Βουνού.

Για άλλη μια φορά η άθλια προπαγάνδα των ναζιστικών πορνοσάιτ δεν έπιασε. Οι Ελληνες αντιφασίστες δεν μασάμε! Μετά την τεράστα λάσπη που εξαπέλυσαν τα ψέματα της εφοπλιστικής προδοτικής συμμορίας της ΧΑυγούλας, τα ψέματα τους φάνηκαν άλλη μια φορά.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ!

Οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις που αναπαρήγαγαν οι φυλλάδες τους δεν πιάσαν τόπο! Αναμένουμε και στείλαμε αίτημα στον εισαγγελέα για να ερευνήσει τι σόι δημοσκοπήσεις είναι αυτές που πέσαν έξω...20%!

Μήπως εξυπηρετούν συμφέροντα; Ο κος Χίος θα λογοδοτήσει στην δικαιοσύνη;

Απάντηση δεν περιμένουμε. Το τσοντοκόμμα της επταετίας καλό είναι να το βουλώνει από δω και μπρος και να μην βγάζει νοθευμένες δημοσκοπήσεις....
ΒΡΕ ΜΗΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΕΛΙΚΑ;

Με τις υγείες σας!

Παιδί Κομμουνιστή Α'Μέρος

     Το όλο ποστ θα παρεξηγθεί. "Πλύσεις εγκεφάλου", "γενίτσαροι", "κομματικός σωλήνας" κι άλλες αηδίες. Αδιαφορώ. Για όποιον καταλαβει και νιώσει κάτι και μόνο είναι γραμμένο. Για όποιον του θυμίσει κάτι. Και του ρθει μια γλυκιά εικόνα, για το πώς μεγαλώνουμε τα κόκκινα παιδιά.
     Θυμάμαι εικόνες από αγώνες. Από πορείες, απο παιδάκι ακόμα ήταν κάτι μέρες που ο μπαμπάς και η μαμά δεν πήγαιναν δουλειά. Και έπρεπε να πάμε κάτω στην Αθήνα. "Σήμερα θα πάμε στην πορεία;" "Δεν είναι πορεία, είναι διαδήλωση!", κι άλλη μέρα "έχει διαδήλωση σήμερα;"- "όχι μόνο διαδήλωση, έχει και πορεία!". Τρέχα γύρευε μετά. Μπάιναμε στο Lada, και κάπου στην Ομόνοια το αφήναμε, βλέπεις ΜΕΤΡΟ δεν υπήρχε. "Ποιος δε μιλά για τη Λαμπρή;" "Τακ-τακ εσύ, τακ τακ εγώ", "Πεεριμέεενουν, να σημάαανουν, οι καμπά, α, α, α, ά νες....". Σε πλυμμήριζε η μουσική, τότε-δεν ξέρω ίσως άλλαξαν οι εποχές- ένιωθες ένα παλμό. Πρωτομαγιέ με γαρύφαλλα στο πέτο. Οι γονείς, να χαιρετιούνται, να φιλιούνται με συντρόφους. Ήταν χαρούμενοι εκείνη τη μέρα. Στο δρόμο πίσω πάντα μια ερώτηση υπήρχε: "Πως το είδες, είχε κόσμο σήμερα;"
     Με όπλα δεν παίζαμε. Δεν πρέπει να γίνουμε φιλοπόλεμοι. Να φερόμαστε καλά στα άλλα παιδιά. Αν δεν παίζουν οι άλλοι με κάποιο παιδάκι, να παίζουμε εμείς με αυτό. Διάλογος. Να τα βρίσκουμε χωρίς φασαρίες. Δεν ξέρω, ποτέ δεν έπιασαν αυτά. Δεν ήταν ρεαλιστικά, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αν δεν ρίχνεις θα γίνεις το παιδί της φάπας. Οταν ο δάσκαλος φώναζε τους γονείς μου... ντρεπόμουνα. "Ο γιός σας παίζει ξύλο", "Στο πα, στο πα, θα γίνει αλήτης" έλεγε στη μάνα ο πατέρας μου.
     Γιουγκοσλαβία '99. Ο πατέρας φεύγει και παέι πάνω, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα. Η μάνα μου, αγωνία. Ερχεται και φέρνει σηματάκια ενάντια στον πόλεμο. στόχους και λοιπά παραφερνάλια. Τα μοιράζω στο σχολείο, σε δασκάλους και παιδιά. Τσακώνομαι με τους δασκάλους, όταν μιλάνε για τον ανατολικό παράδεισο. Στο γυμνάσιο ακούω ιστορίες από τον εμφύλιο. Ανεβαίνω στο πατάρι και κατεβάζω τα Διαλεχτά Εργα, τα μαύρα δερματόδετα. Κάτι καταλαβαίνω. Κλαίω όταν βλέπω την παράδοση των όπλων. Μαντραχαλάδες με τρεις τόνους ούμπαλα να σπαράζουν σαν παιδάκια.
     Δεν μπαίνω ποτέ στην ΚΝΕ. Βάζω άλλους όμως. Μιλάω και προτείνω δράσεις στην συνέλευση στο άρθρο 16. Μιλάμε στις παρέες μας για τον αγώνα. Για το πώς φτάσαμε να έχουμε 8ωρο, και πληρωμένη άδεια. Για τους χιλιάδες εργάτες, για τους κομμουνιστές που δεν λύγισαν ποτέ. Είσαι από τους περίεργους. Ακόμα και στις σχέσεις σου προσπαθείς να δώσεις, ένα-δυο πράγματα. Στους φίλους σου κάτι παραπάνω. Και νιώθεις, πάντα νιώθεις στην αρχή, ότι η νίκη δεν είναι μακριά. Επαναλαμβάνεις ότι είναι μακριά, μα πιστεύεις ότι δεν είναι καθόλου μακριά.

Επιστροφές και μανιφέστα

     Ξέρεις το μπλογκ είναι νεκρό. Το συγκεκριμένο, αυτό εδώ μιλάω. Το μέσο γενικά έχει πεθάνει καμιά μισή δεκαετία τώρα. Δεν πειράζει, μου ταιριάζει. Είμαστε και ολίγον ρετρό. Μας βγάζει κάτι το παλιά, νοσταλγούμε. Νοσταλγούμε και να νοσταλγούμε άμα λάχει.
     Τι χίπστερ θέ' μου.
     Τέλος πάντων, είπαμε να ξαναρχίσουμε να γράφουμε μιας και μέχρι να ξαναβρούμε δουλειά υπάρχει λίγος χρόνος. Κι υπάρχουν θέματα για θίξιμο, ουουου. Εφιστώ την προσοχή σας, γράφω σε α' πληθυντικό παρότι είμαι μόνος.
     Μου στέλνετε για την σελίδα μου. Την ΤδτΕ ότι έπεσε λέει, ανέβηκε μια άλλη κλπ κλπ. Ξανείπα και ξαναλέω. δεν με ενδιαφέρει. Τελείωσε το θέμα. Εκανα μια σελίδα, έβαλα δυο ανθρώπους, τα κάναν απο κούπες, δεν μπορούσα να τους διώξω κι έφυγα. Το Facebook προς το παρόν δε με ενδιαφέρει. Το Twitter είναι περιοριστικό. Εδώ. Εδώ για την ώρα. Μπαίνεις, βλέπεις, σχολιάζεις αν το ψήνεις και φεύγεις.
     Μου λέτε ότι κρύβει πια το όνομα των φασιστών, ότι δεν κάνει ορίτζιναλ σερτς και ότι γενικά ασχολείτε μόνο με σχόλια στο ίντερνετ και φώτο ξέμπαρκες. Τι να κάνεις. Εχει brand name και πουλάει. Ακολουθεί το παράδειγμα του κόμματος του, τέρμα τα δυσκολα τώρα, στρογγυλεύουμε το λόγο μας και συνεχίζουμε με ό,τι έχουμε. Εμαθα ότι χρησιμοποίησε και το μανιφέστο που είχα γράψει ως Αρης Διαχειριστίδης σαν πρώτη ανάρτηση της σελίδας του. Ας είναι, εξ'άλλου με το λόγο ποτέ δεν το είχε. Λοιπόν, τέρμα με την Ταλιμπανική, εδώ είναι κυβέρνηση του βουνού.
    

                    Ασχετο, αλλα μ'άρεσε η εικόνα. Ετσι είμαστε εμείς οι κουλτουριάρηδες.

     Ειδησεογραφικά μπλογκ άπειρα, γνώμης άλλα τόσα. Σαν σωστός αριστερός οπορτουνιστής (και ολίγον ΑΑΔΜικός) δεν πρόκειτα να κάνω κάτι τέτοιο. Πιο πολύ θα είναι το κοινωνικοπολιτικό αντίστοιχο του Camus Style αυτό το μπλογκ. Να λέμε δυο λόγια με γούστο για τις κωλοτούμπες, τα ούγκανα, τους Τζήμερους και τους λοιπούς που γαργαλάνε την αισθητική μας.