A tale of two Wallaces - Α' μέρος

     Με αφορμή... κάτι, ξέρω γω εκλογές έχει σήμερα σκέψου κατιτίς. Θα σας διηγηθω την ιστορία δύο πολιτικών στις ΗΠΑ. Ο Henry και ο George Wallace βρίσκονταν στα- για τους Αμερικανούς- δύο άκρα του φάσματος ενώ είχαν πολύ υψηλά αξιώματα. Ο Henry ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, λιναρίστηκε, κατηγορήθηκε ως κόκκινος πράκτορας και πάλεψε για τη συνεργασία της ΕΣΣΔ με την κυβέρνηση των Δημοκραικών. Ο George ήταν κυβερνήτης της Αλαμπάμα. Αυτός δεν λιντσαρίστηκε. Αυτός λίντσαρε μαύρους. Όμως έχουν και κάτι άλλο κοινό. Μεγαλώνοντας έκαναν και οι δύο θεματικές κωλοτούμπες.
 
 O Henry Wallace (αριστερά) με τον κομμουνιστή Pete Seeger

   Όντας αντιπόεδρος του Roosevelt σε μια περίοδο που η συνεργασία με την ΕΣΣΔ ήταν επιβεβλημένη κάτω από την κοινή πολεμική προσπάθεια, ο Henry Wallace υπερέβη τα εσκαμμένα για τους Αμερικάνους. Καλούσε στην υιοθέτηση σοσιαλιστικών μέτρων στις ΗΠΑ, και απήυθυνε πύρινους λόγους σε μικτά- για πρώτη φορά- ακροατήρια. Η εκκλησία δεν τον ενδιέφερε, ενώ υποστήριξε τον Smedley Butler όταν ξεσκέπασε -την απότι φαίνεται 100% αληθινή- "Συνομωσία των Επιχειρηματιών" (Business Plot) το 1933, μια προσπάθεια πραξικοπήματος των πιο αντιδαστικών καπιταλιστών των ΗΠΑ, που όμως δεν συνέφερε το εξαγωγικό κυρίαρχο κεφάλαιο της χώρας.
     Τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στις ΗΠΑ, αν πεθαίνοντας ο Roosevelt ένα χρόνο νωρίτερα- έχοντας ακόμα τον Wallace τον οποίο αντικατέστησε το 44 όταν φαινόταν πως ο πόλεμος είχε ήδη κερδηθεί- είναι άγνωστο. Το πιο πιθανό είναι να είχε αντικαταστηθεί στις ερχόμενες εκλογές από τον Truman έτσι και αλλιώς. Παρότι το 65% των Δημοκρατικών σε ένα γκάλοπ τον προτιμούσε έναντι μόλις 2% του Truman, ο Roosevelt τον αντικατέστησε. O Wallace είχε εξαιρετικές σχέσεις με τους Σοβιετικούς σε σημείο να συναντιέται κατευθείαν με τον Molotov χωρίς μεσάζοντες σε ταξίδια στη Σιβηρία. Ο Churchill τον αντιπαθούσε για τις αντιαποικιακές του θέσεις, δεσμευόμενος πως όταν λήξει ο πόλεμος όλες οι χώρες θα είχαν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, προσβάλλοντας τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. 
     Απολύθηκε εξαιτίας του φιλοσοβιετισμού του το '46 από τον Truman. Κατέβηκε με δικό του κόμμα, το Progressive Party, και τον στήριξε το ΚΚΗΠΑ. Δεν αρνήθηκε τη στήριξε, κάτι που εξόργισε την κραταιά συντήρηση στις ΗΠΑ. Στο αντικομμουνιστικό παραλλήρημα του κόσμου του "Σιδηρούν Παραπετάσματος", λίγο πλην την αυγή του Μακαρθισμού πέρασε δύσκολες στιγμές σε αστυνομικά τμήματα, λιθοβολίστηκε και του απαγορεύτηκε ο λόγος πολλές φορές. The land of the free.
     Δεν ήταν κομμουνιστής. Ηταν ένας εξαιρετικά προοδευτικός πολιτικός, ανάλογος ίσως του Clement Attlee. Μα οι Αμερικάνοι δεν τα σήκωναν αυτά. Κατέρρευσε ψυχολογικά. αρχισε να παίρνει αποστάσεις από τις παλιές του θέσεις, άρχισε να λέει ότι παρασύρθηκε και τέτοιες παπαριές. Εγραψε και βιβλίο στο οποιό εξηγούσε πώς και καλά παραπλανήθηκε και ότι τώρα θεωρούσε τον εαυτό του αντικομμουνιστή. Στα τελευταία του έγινε και ένθερμος υποστηρικτής του Nixon. 
     Δεν ξέρω και δεν πιστεύω ότι ξεπουλήθηκε. Πιστεύω ότι δεν άντεξε. Ο γκομενιάρης φίλος μας- υπάρχει μια πολύ ιδιάζουσα ιστορία για τα καβαλικεύματα και τα νύχια της γυναίκας του Chang Kai-shek (γυναικάρα παρεπιμπτόντως)- δεν ήταν για αυτά. Ο αγώνας κουράζει.

Φασίστες Κουφάλες

   
      Οι φασίστες άλλη μια φορά βγάζουν το βρώμικο κεφάλι από την λαγότρυπά τους, αμολάνε μπαρουφοψέματα για ανόητους φιλήσυχους και ίσως υπάρχουνε βλακώδεις χαβούζες που τα χάφτουνε. Λοιπόν, τέρμα οι πίπες για νωθεία.
     Όποιος έχει πάει μια φορά έστω εφορευτική, ή εκλογικός αντιπρόσωπος θα ξέρει πολύ καλά ότι τα αποτελέσματα βγαίνουν από το τηλεγράφημα που στέλνει ο δικαστικός και μόνο. Το αποτέλεσμα το επικυρώνουν όλοι οι έφορες και αντιπρόσωποι. Συνήθως ακολουθεί και απαρίθμηση των ψηφοδελτίων. Τα άκυρα έχει δικαίωμα να τα αμφισβητήσει όποιο κόμμα θέλει. Οι κάγκουρες βέβαια θα θέλουνε να βάλουνε σκισμένα, με αγκυλωτούς σταυρούς και... like (υπήρχαν και αυτά) στα έγκυρα.
     Αν όντως κάπου γράψανε 42 ενώ ήταν 21, μάλλον κάποιο ούγκανο μπερδεύτηκε ή προσμέτρησε στον δήμο την περιφέρεια κλπ.
     Στο υπουργείο ΔΕΝ γίνεται καταμέτρηση.
     Γκαιμπελίσκοι μαλάκες.

Η ανύπαρκτη άνοδος της ΧΑ, ή Culture Jamming

     Ακούω, διαβάζω και λένε για την άνοδο των μπασμένων. Προφανώς 10 εκατομμύρια Έλληνες κατέβηκαν από το διάστημα.  Κάτι ξέρει ο Λιακό!
Διαβάσατε ποτέ δημοσκόπηση φίλτατοι όλα αυτά τα χρόνια; Λοιπόν ναι, η ΧΑ υπέστη ήττα.  Και παπαγαλίζοντας ότι νίκησε τους κάνετε τεράστιο μπάσιμο. Στο 90%+ των δημοσκοπήσεων έβγαζαν πολύ πάνω από το 8.1% που πήρανε τελικά. Τον ήπιανε, και τον ήπιανε άσχημα.

     Σχεδόν κανένας δεν αναφέρει ότι το ΚΚ πήρε ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό της ΧΑ. Δεκτό, δεν τους αρέσει. Σχεδόν κανένας δεν αναφέρει ότι σε 320 δήμους δεν κατέβηκαν. Ντράπηκαν, φοβήθηκαν, κιότεψαν. Το φτύσιμο της κοινωνίας, την απαξιώση του λαού, τον χλευασμό των ανθρώπων. Μίζερα ανθρωπάκια, βγήκαν από τις φωλιές, έριξαν το μίσος τους σαν ψηφοφόροι και ξαναμπήκαν στην άθλια τρύπα τους. 8.1% είναι δολοφόνοι. Επαναλαμβάνω. 8.1% είναι δολοφόνοι.

     Όσο λέγατε δεν ξέρουν, έλεγα ξέρουν και χέστηκαν. Όσο τους δικαιολογούσατε και τους κάνατε θέμα, έλεγα φτύστε τους. Ναι, 8.1% ψήφισαν ανθρώπους (λέμε τώρα) που αποδεδειγμένα από το Α-Ω, δι'απαγωγής και επαγωγής είναι φασίστες. Το ήξεραν. Τους ψήφισαν. Ψήφισαν δολοφόνους, εκβιαστές, πλιατσικολόγους, αυτούς που τον Οκτώβρη του '11 επιτέθηκαν στο ΠΑΜΕ και αυτούς που έψησαν ανθρώπους στη Marfin- βλέπε Χατζηστεφάνου.

     Ψήφισαν γεγονότα Ραφήνας. Ψήφισαν Αγρίνιο. Ψήφισαν 184 φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, πωλήσεις ελληνικών νησιών, ψήφισαν σβάστικα σε μπράτσο Κασιδιάρη και Sieg Heil σε Ηλιόπουλου. Και θα ψηφίσουν "Oder... (σε γοτθική γραμματοσειρά)" στα βυζιά της Μυριδάκη.

Ηξεραν. Αδυνατώ εγώ να καταλάβω αυτό που αδυνατείτε να καταλάβετε: Οτι 8.1% του λαού είναι καθίκια. Ζώα, κωλάνθρωποι, μισάνθρωποι.
Πώς δεν το διανοήστε δηλαδή; Είναι αφύσικο 1/12 ανθρώπους να είναι σκατάνθρωπος;  Οχι, και λίγοι είναι. Τώρα στην κρίση, βγάλανε τη βρωμόφατσα τους οι νοικοκυραίοι, οι λουμπενάριοι, οι ξεπεσμένοι μικροαστοί. Οι κατίνες, οι κυράτσες. Που δεν αφήνουν το παιδί τους να παίζει με Αλβανάκια, που φολιάζουν, που θα χτυπούσαν άνθρωπο με το αμάξι και θα έφευγαν. Που πουλάνε μπραβιλίκι.Πόσοι βιάζανε στους πολέμους; Πόσοι θα σκοτώναν για φράγκα αν δεν είχαν επιπτώσεις από το νόμο; Λιγότεροι από 8.1%; Δε νομίζω.

     Αν εξαιρέσεις κάτι γειτονιές της Αθήνας, ΠΑΤΩΣΑΝΕ. Η ΧΑ είναι η εύκολη λύση. Δεν είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πας μια φορά, τους ψηφίζεις και ησύχασες, ένας φυρερίσκος τα κάνει όλα. Σου βρίσκει δουλειά με ένα ψευτομισθό, καταργεί διαδικασίες και δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι. Σου τάζει μια Κωνσταντινούπολη. Σου βάζει σταυρούς και διώχνει τους ξένους. Και έχεις άρτο για να ζήσεις ίσα-ίσα και θεάματα. Ούτε σκοτούρες πολιτιστικές, ούτε πολιτική, ούτε διαμαρτυρία, ούτε τίποτα. Ο κομμουνισμός δεν είναι έτσι. Σου λέει ότι για την υπόλοιπη ζωή σου θα πρέπει να παίρνεις αποφάσεις, να συμμετάσχεις, να σκέφτεσαι, να διεκδικείς, να αμφισβητείς.  Θα πρέπει να βλέπεις το διαφορετικό, θα πρέπει να παράγεις, να δημιουργείς, να ζεις. Και παρόλα αυτά κερδίζει. Ακόμα κερδίζει.

     Εχουμε ευρωεκλογές μπροστά. Θα τσιμπήσουν μια μονάδα ακόμα. Τους αμολήσαν τώρα και δεν ξαναμαζεύονται. Και για να μην έχουμε αυταπάτες: Ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ δεν νικήθηκε ο φασισμός με παιδεία. Ο,τι και να τους πεις τώρα δεν αλλάζουν, δεν το βλέπετε; Δεν μας πιστεύουν, γιατί δεν έχουν πρόθεση να ακούσουν τα επιχειρήματά μας. Χέστηκαν. Ακολουθεί ο όχλος τον ηγέτη και έβγαλε μαχαίρια. Αργήσαμε. Και η ιστορία διδάσκει που θα πάει η υπόθεση. Στα εργοστάσια του Μιλάνο, στο Cable Street, στο Παρίσι, τη Βαρκελώνη, την Καισαριανή και στο Βερολίνο: Ο φασισμός νικιέται με τη βία. Με τα όπλα, με τον φόβο. Αν δεν το κάνουμε θα χάσουμε, δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Είμαστε δύο πλευρές, δύο άκρα ασυμφιλίωτα, και καλώς ή κακώς ΕΔΩ θα είμαστε και είτε θα μεταναστεύσουμε οι ζώντες ηττημένοι, είτε θα ξαναμπούν στα λαγούμια τους.

    Αααα... Και τώρα που το θυμήθηκα...Culture Jamming

Χμ-χμ. 

                                 Ανακοίνωση ΤΔ του Βουνού.

Για άλλη μια φορά η άθλια προπαγάνδα των ναζιστικών πορνοσάιτ δεν έπιασε. Οι Ελληνες αντιφασίστες δεν μασάμε! Μετά την τεράστα λάσπη που εξαπέλυσαν τα ψέματα της εφοπλιστικής προδοτικής συμμορίας της ΧΑυγούλας, τα ψέματα τους φάνηκαν άλλη μια φορά.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ!

Οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις που αναπαρήγαγαν οι φυλλάδες τους δεν πιάσαν τόπο! Αναμένουμε και στείλαμε αίτημα στον εισαγγελέα για να ερευνήσει τι σόι δημοσκοπήσεις είναι αυτές που πέσαν έξω...20%!

Μήπως εξυπηρετούν συμφέροντα; Ο κος Χίος θα λογοδοτήσει στην δικαιοσύνη;

Απάντηση δεν περιμένουμε. Το τσοντοκόμμα της επταετίας καλό είναι να το βουλώνει από δω και μπρος και να μην βγάζει νοθευμένες δημοσκοπήσεις....
ΒΡΕ ΜΗΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΕΛΙΚΑ;

Με τις υγείες σας!

Παιδί Κομμουνιστή Α'Μέρος

     Το όλο ποστ θα παρεξηγθεί. "Πλύσεις εγκεφάλου", "γενίτσαροι", "κομματικός σωλήνας" κι άλλες αηδίες. Αδιαφορώ. Για όποιον καταλαβει και νιώσει κάτι και μόνο είναι γραμμένο. Για όποιον του θυμίσει κάτι. Και του ρθει μια γλυκιά εικόνα, για το πώς μεγαλώνουμε τα κόκκινα παιδιά.
     Θυμάμαι εικόνες από αγώνες. Από πορείες, απο παιδάκι ακόμα ήταν κάτι μέρες που ο μπαμπάς και η μαμά δεν πήγαιναν δουλειά. Και έπρεπε να πάμε κάτω στην Αθήνα. "Σήμερα θα πάμε στην πορεία;" "Δεν είναι πορεία, είναι διαδήλωση!", κι άλλη μέρα "έχει διαδήλωση σήμερα;"- "όχι μόνο διαδήλωση, έχει και πορεία!". Τρέχα γύρευε μετά. Μπάιναμε στο Lada, και κάπου στην Ομόνοια το αφήναμε, βλέπεις ΜΕΤΡΟ δεν υπήρχε. "Ποιος δε μιλά για τη Λαμπρή;" "Τακ-τακ εσύ, τακ τακ εγώ", "Πεεριμέεενουν, να σημάαανουν, οι καμπά, α, α, α, ά νες....". Σε πλυμμήριζε η μουσική, τότε-δεν ξέρω ίσως άλλαξαν οι εποχές- ένιωθες ένα παλμό. Πρωτομαγιέ με γαρύφαλλα στο πέτο. Οι γονείς, να χαιρετιούνται, να φιλιούνται με συντρόφους. Ήταν χαρούμενοι εκείνη τη μέρα. Στο δρόμο πίσω πάντα μια ερώτηση υπήρχε: "Πως το είδες, είχε κόσμο σήμερα;"
     Με όπλα δεν παίζαμε. Δεν πρέπει να γίνουμε φιλοπόλεμοι. Να φερόμαστε καλά στα άλλα παιδιά. Αν δεν παίζουν οι άλλοι με κάποιο παιδάκι, να παίζουμε εμείς με αυτό. Διάλογος. Να τα βρίσκουμε χωρίς φασαρίες. Δεν ξέρω, ποτέ δεν έπιασαν αυτά. Δεν ήταν ρεαλιστικά, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αν δεν ρίχνεις θα γίνεις το παιδί της φάπας. Οταν ο δάσκαλος φώναζε τους γονείς μου... ντρεπόμουνα. "Ο γιός σας παίζει ξύλο", "Στο πα, στο πα, θα γίνει αλήτης" έλεγε στη μάνα ο πατέρας μου.
     Γιουγκοσλαβία '99. Ο πατέρας φεύγει και παέι πάνω, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα. Η μάνα μου, αγωνία. Ερχεται και φέρνει σηματάκια ενάντια στον πόλεμο. στόχους και λοιπά παραφερνάλια. Τα μοιράζω στο σχολείο, σε δασκάλους και παιδιά. Τσακώνομαι με τους δασκάλους, όταν μιλάνε για τον ανατολικό παράδεισο. Στο γυμνάσιο ακούω ιστορίες από τον εμφύλιο. Ανεβαίνω στο πατάρι και κατεβάζω τα Διαλεχτά Εργα, τα μαύρα δερματόδετα. Κάτι καταλαβαίνω. Κλαίω όταν βλέπω την παράδοση των όπλων. Μαντραχαλάδες με τρεις τόνους ούμπαλα να σπαράζουν σαν παιδάκια.
     Δεν μπαίνω ποτέ στην ΚΝΕ. Βάζω άλλους όμως. Μιλάω και προτείνω δράσεις στην συνέλευση στο άρθρο 16. Μιλάμε στις παρέες μας για τον αγώνα. Για το πώς φτάσαμε να έχουμε 8ωρο, και πληρωμένη άδεια. Για τους χιλιάδες εργάτες, για τους κομμουνιστές που δεν λύγισαν ποτέ. Είσαι από τους περίεργους. Ακόμα και στις σχέσεις σου προσπαθείς να δώσεις, ένα-δυο πράγματα. Στους φίλους σου κάτι παραπάνω. Και νιώθεις, πάντα νιώθεις στην αρχή, ότι η νίκη δεν είναι μακριά. Επαναλαμβάνεις ότι είναι μακριά, μα πιστεύεις ότι δεν είναι καθόλου μακριά.

Επιστροφές και μανιφέστα

     Ξέρεις το μπλογκ είναι νεκρό. Το συγκεκριμένο, αυτό εδώ μιλάω. Το μέσο γενικά έχει πεθάνει καμιά μισή δεκαετία τώρα. Δεν πειράζει, μου ταιριάζει. Είμαστε και ολίγον ρετρό. Μας βγάζει κάτι το παλιά, νοσταλγούμε. Νοσταλγούμε και να νοσταλγούμε άμα λάχει.
     Τι χίπστερ θέ' μου.
     Τέλος πάντων, είπαμε να ξαναρχίσουμε να γράφουμε μιας και μέχρι να ξαναβρούμε δουλειά υπάρχει λίγος χρόνος. Κι υπάρχουν θέματα για θίξιμο, ουουου. Εφιστώ την προσοχή σας, γράφω σε α' πληθυντικό παρότι είμαι μόνος.
     Μου στέλνετε για την σελίδα μου. Την ΤδτΕ ότι έπεσε λέει, ανέβηκε μια άλλη κλπ κλπ. Ξανείπα και ξαναλέω. δεν με ενδιαφέρει. Τελείωσε το θέμα. Εκανα μια σελίδα, έβαλα δυο ανθρώπους, τα κάναν απο κούπες, δεν μπορούσα να τους διώξω κι έφυγα. Το Facebook προς το παρόν δε με ενδιαφέρει. Το Twitter είναι περιοριστικό. Εδώ. Εδώ για την ώρα. Μπαίνεις, βλέπεις, σχολιάζεις αν το ψήνεις και φεύγεις.
     Μου λέτε ότι κρύβει πια το όνομα των φασιστών, ότι δεν κάνει ορίτζιναλ σερτς και ότι γενικά ασχολείτε μόνο με σχόλια στο ίντερνετ και φώτο ξέμπαρκες. Τι να κάνεις. Εχει brand name και πουλάει. Ακολουθεί το παράδειγμα του κόμματος του, τέρμα τα δυσκολα τώρα, στρογγυλεύουμε το λόγο μας και συνεχίζουμε με ό,τι έχουμε. Εμαθα ότι χρησιμοποίησε και το μανιφέστο που είχα γράψει ως Αρης Διαχειριστίδης σαν πρώτη ανάρτηση της σελίδας του. Ας είναι, εξ'άλλου με το λόγο ποτέ δεν το είχε. Λοιπόν, τέρμα με την Ταλιμπανική, εδώ είναι κυβέρνηση του βουνού.
    

                    Ασχετο, αλλα μ'άρεσε η εικόνα. Ετσι είμαστε εμείς οι κουλτουριάρηδες.

     Ειδησεογραφικά μπλογκ άπειρα, γνώμης άλλα τόσα. Σαν σωστός αριστερός οπορτουνιστής (και ολίγον ΑΑΔΜικός) δεν πρόκειτα να κάνω κάτι τέτοιο. Πιο πολύ θα είναι το κοινωνικοπολιτικό αντίστοιχο του Camus Style αυτό το μπλογκ. Να λέμε δυο λόγια με γούστο για τις κωλοτούμπες, τα ούγκανα, τους Τζήμερους και τους λοιπούς που γαργαλάνε την αισθητική μας.