Το όλο ποστ θα παρεξηγθεί. "Πλύσεις εγκεφάλου", "γενίτσαροι", "κομματικός σωλήνας" κι άλλες αηδίες. Αδιαφορώ. Για όποιον καταλαβει και νιώσει κάτι και μόνο είναι γραμμένο. Για όποιον του θυμίσει κάτι. Και του ρθει μια γλυκιά εικόνα, για το πώς μεγαλώνουμε τα κόκκινα παιδιά.
Θυμάμαι εικόνες από αγώνες. Από πορείες, απο παιδάκι ακόμα ήταν κάτι μέρες που ο μπαμπάς και η μαμά δεν πήγαιναν δουλειά. Και έπρεπε να πάμε κάτω στην Αθήνα. "Σήμερα θα πάμε στην πορεία;" "Δεν είναι πορεία, είναι διαδήλωση!", κι άλλη μέρα "έχει διαδήλωση σήμερα;"- "όχι μόνο διαδήλωση, έχει και πορεία!". Τρέχα γύρευε μετά. Μπάιναμε στο Lada, και κάπου στην Ομόνοια το αφήναμε, βλέπεις ΜΕΤΡΟ δεν υπήρχε. "Ποιος δε μιλά για τη Λαμπρή;" "Τακ-τακ εσύ, τακ τακ εγώ", "Πεεριμέεενουν, να σημάαανουν, οι καμπά, α, α, α, ά νες....". Σε πλυμμήριζε η μουσική, τότε-δεν ξέρω ίσως άλλαξαν οι εποχές- ένιωθες ένα παλμό. Πρωτομαγιέ με γαρύφαλλα στο πέτο. Οι γονείς, να χαιρετιούνται, να φιλιούνται με συντρόφους. Ήταν χαρούμενοι εκείνη τη μέρα. Στο δρόμο πίσω πάντα μια ερώτηση υπήρχε: "Πως το είδες, είχε κόσμο σήμερα;"
Με όπλα δεν παίζαμε. Δεν πρέπει να γίνουμε φιλοπόλεμοι. Να φερόμαστε καλά στα άλλα παιδιά. Αν δεν παίζουν οι άλλοι με κάποιο παιδάκι, να παίζουμε εμείς με αυτό. Διάλογος. Να τα βρίσκουμε χωρίς φασαρίες. Δεν ξέρω, ποτέ δεν έπιασαν αυτά. Δεν ήταν ρεαλιστικά, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αν δεν ρίχνεις θα γίνεις το παιδί της φάπας. Οταν ο δάσκαλος φώναζε τους γονείς μου... ντρεπόμουνα. "Ο γιός σας παίζει ξύλο", "Στο πα, στο πα, θα γίνει αλήτης" έλεγε στη μάνα ο πατέρας μου.
Γιουγκοσλαβία '99. Ο πατέρας φεύγει και παέι πάνω, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα. Η μάνα μου, αγωνία. Ερχεται και φέρνει σηματάκια ενάντια στον πόλεμο. στόχους και λοιπά παραφερνάλια. Τα μοιράζω στο σχολείο, σε δασκάλους και παιδιά. Τσακώνομαι με τους δασκάλους, όταν μιλάνε για τον ανατολικό παράδεισο. Στο γυμνάσιο ακούω ιστορίες από τον εμφύλιο. Ανεβαίνω στο πατάρι και κατεβάζω τα Διαλεχτά Εργα, τα μαύρα δερματόδετα. Κάτι καταλαβαίνω. Κλαίω όταν βλέπω την παράδοση των όπλων. Μαντραχαλάδες με τρεις τόνους ούμπαλα να σπαράζουν σαν παιδάκια.
Δεν μπαίνω ποτέ στην ΚΝΕ. Βάζω άλλους όμως. Μιλάω και προτείνω δράσεις στην συνέλευση στο άρθρο 16. Μιλάμε στις παρέες μας για τον αγώνα. Για το πώς φτάσαμε να έχουμε 8ωρο, και πληρωμένη άδεια. Για τους χιλιάδες εργάτες, για τους κομμουνιστές που δεν λύγισαν ποτέ. Είσαι από τους περίεργους. Ακόμα και στις σχέσεις σου προσπαθείς να δώσεις, ένα-δυο πράγματα. Στους φίλους σου κάτι παραπάνω. Και νιώθεις, πάντα νιώθεις στην αρχή, ότι η νίκη δεν είναι μακριά. Επαναλαμβάνεις ότι είναι μακριά, μα πιστεύεις ότι δεν είναι καθόλου μακριά.
Θυμάμαι εικόνες από αγώνες. Από πορείες, απο παιδάκι ακόμα ήταν κάτι μέρες που ο μπαμπάς και η μαμά δεν πήγαιναν δουλειά. Και έπρεπε να πάμε κάτω στην Αθήνα. "Σήμερα θα πάμε στην πορεία;" "Δεν είναι πορεία, είναι διαδήλωση!", κι άλλη μέρα "έχει διαδήλωση σήμερα;"- "όχι μόνο διαδήλωση, έχει και πορεία!". Τρέχα γύρευε μετά. Μπάιναμε στο Lada, και κάπου στην Ομόνοια το αφήναμε, βλέπεις ΜΕΤΡΟ δεν υπήρχε. "Ποιος δε μιλά για τη Λαμπρή;" "Τακ-τακ εσύ, τακ τακ εγώ", "Πεεριμέεενουν, να σημάαανουν, οι καμπά, α, α, α, ά νες....". Σε πλυμμήριζε η μουσική, τότε-δεν ξέρω ίσως άλλαξαν οι εποχές- ένιωθες ένα παλμό. Πρωτομαγιέ με γαρύφαλλα στο πέτο. Οι γονείς, να χαιρετιούνται, να φιλιούνται με συντρόφους. Ήταν χαρούμενοι εκείνη τη μέρα. Στο δρόμο πίσω πάντα μια ερώτηση υπήρχε: "Πως το είδες, είχε κόσμο σήμερα;"
Με όπλα δεν παίζαμε. Δεν πρέπει να γίνουμε φιλοπόλεμοι. Να φερόμαστε καλά στα άλλα παιδιά. Αν δεν παίζουν οι άλλοι με κάποιο παιδάκι, να παίζουμε εμείς με αυτό. Διάλογος. Να τα βρίσκουμε χωρίς φασαρίες. Δεν ξέρω, ποτέ δεν έπιασαν αυτά. Δεν ήταν ρεαλιστικά, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αν δεν ρίχνεις θα γίνεις το παιδί της φάπας. Οταν ο δάσκαλος φώναζε τους γονείς μου... ντρεπόμουνα. "Ο γιός σας παίζει ξύλο", "Στο πα, στο πα, θα γίνει αλήτης" έλεγε στη μάνα ο πατέρας μου.
Γιουγκοσλαβία '99. Ο πατέρας φεύγει και παέι πάνω, Βελιγράδι, Ποντγκόριτσα. Η μάνα μου, αγωνία. Ερχεται και φέρνει σηματάκια ενάντια στον πόλεμο. στόχους και λοιπά παραφερνάλια. Τα μοιράζω στο σχολείο, σε δασκάλους και παιδιά. Τσακώνομαι με τους δασκάλους, όταν μιλάνε για τον ανατολικό παράδεισο. Στο γυμνάσιο ακούω ιστορίες από τον εμφύλιο. Ανεβαίνω στο πατάρι και κατεβάζω τα Διαλεχτά Εργα, τα μαύρα δερματόδετα. Κάτι καταλαβαίνω. Κλαίω όταν βλέπω την παράδοση των όπλων. Μαντραχαλάδες με τρεις τόνους ούμπαλα να σπαράζουν σαν παιδάκια.
Δεν μπαίνω ποτέ στην ΚΝΕ. Βάζω άλλους όμως. Μιλάω και προτείνω δράσεις στην συνέλευση στο άρθρο 16. Μιλάμε στις παρέες μας για τον αγώνα. Για το πώς φτάσαμε να έχουμε 8ωρο, και πληρωμένη άδεια. Για τους χιλιάδες εργάτες, για τους κομμουνιστές που δεν λύγισαν ποτέ. Είσαι από τους περίεργους. Ακόμα και στις σχέσεις σου προσπαθείς να δώσεις, ένα-δυο πράγματα. Στους φίλους σου κάτι παραπάνω. Και νιώθεις, πάντα νιώθεις στην αρχή, ότι η νίκη δεν είναι μακριά. Επαναλαμβάνεις ότι είναι μακριά, μα πιστεύεις ότι δεν είναι καθόλου μακριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου